Κοινωνικά μέσα

Κόβω μαχαίρι. Κάπως έτσι τρυπώνει στην καρδιά η σφαίρα της ψυχής. Σφαίρες Νικελίου είναι η φθορά ή η διάβρωση και υποθέτω και ο Θάνατος. Τον γράφω με κεφαλαίο γιατί είναι ένας ωραίος αλήτης. Μπορεί να μας μεταφέρει ύπουλα αλλά αυτό δεν παύει να σημαίνει ότι τα πρωτόνια δεν κυριαρχούν στο Σύμπαν. Και η συνείδηση των χημικών στοιχείων στηρίζεται στα φωτόνια και στα βαριτόνια. Η πρώτη συνείδηση μιας κινητήριος δύναμης που πηγάζει από το Ροζ Λευκό. Κάτι είχα γράψει για αυτό. Το έχω εντυπώσει όμως! Μία Έννοια του Ροζ Λευκού είναι η αισιοδοξία. Το ζύγι πάντα ισορροπεί. Όταν χάσει την ισορροπία του και καταρρέει, μπαίνει το Γκρι τον διαστάσεων. Υποθέτω τμήματα στο Σύμπαν με συμπυκνωμένο Νικέλιο. Όχι μαζεμένο, χωρίς κενά. Ποιητικά μπορώ να πω την Έννοια Αλληλουχίες. Η διασωλήνωση μας πηγάζει από τα ένστικτα. Αυτές είναι οι μηχανές της βίας και αυτό είναι το αίμα. Δεν ξέρω για το Νικέλιο στο αίμα, ξέρω μόνο ότι ο Σίδηρος και το αίμα είναι κάτι σαν βιομηχανίες βίας. Το συναίσθημα είναι το ένστικτο της αναπαραγωγής και η αντίληψη το ένστικτο της επιβίωσης, άμεσα αλληλένδετα με αυτές τις μηχανές Όταν αυτά τα δύο συμπνέουν τότε το ζύγι ισορροπεί. Η διασωλήνωση μας βρίσκεται στη σφαίρα της ψυχής, την αύρα, και υποθέτω είναι κάτι ενεργειακά σαν τον ομφάλιο λώρο. Κάπως έτσι οι αποστάσεις που διανύει το φως με την ταχύτητα του δίνει την ισορροπία της κάθαρσης. Βλέπω μόνο το Κίτρινο Πράσινο. Το Πράσινο και η διαφάνεια του είναι όπως το Πράσινο του Χωρόχρονου. Ίσως εδώ μιλάμε ότι οι Αλληλουχίες ή καλύτερα η Έννοια της Αλληλουχίας είναι οι διαδοχικές Καταστροφές και Δημιουργίες που προκαλεί το φως μέσω της πληροφορίας, και του DNA, λόγω της απόστασης που διανύει. Η μνήμη της κάθε πληροφορίας, που γεννάει και σφαίρες, είναι μία μορφή φθοράς. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς αλλά είναι ένα είδος ηλεκτρικής εκκένωσης που φέρει το Μπλε του χαλκού και το Μαύρο ίσως και σαν μαύρη τρύπα. Εκείνο το Μπλε στο Μαύρο όπου το Σιελ Λευκό θα πει το πρώτο Σ'αγαπώ.

Το μυαλό θέλει ξεκούραση από τη γλώσσα. Η γλώσσα είναι μία ταλάντωση που φέρει εγκοπές. Κάπου στο κενό του Χωρόχρονου ήρθε η βλάστηση. Η διασωλήνωση μας είναι ομφάλιοι λώροι. Απορώ αν ζήσουμε τη δημιουργία της Γης σε μελλοντικό χρόνο! Η σταθερότητα στη συνείδηση εμπλέκεται στη Χλωρίδα. Η χλωρίδα φέρει την οργανική ουσία και την πανίδα. Η φύση είναι η μητέρα μας και κάπως έτσι ο Σίδηρος παίζει το ρόλο του νετρονίου. Τα ένστικτα, το συναίσθημα και η αντίληψη είναι μία διάχυση μίας διαφάνειας σαν πέπλο, που εκεί πιστεύω μπορεί να ταυτιστεί με τη διαφάνεια του κολαγόνου στην Ύπαρξη και τον ομφάλιο λώρο που μας συνδέει στην ενδοεπικοινωνία της γλώσσας της σιωπής Τα ένστικτα όμως είναι δύο! Κάπως έτσι σκέφτομαι και γράφω αυτό που ονομάζω Επιστημονικό Υπερρεαλισμό.

Για τη Χριστίνα Ουλάνη

Το στοίχημα

Το χρώμα είναι η καμπυλότητα του Χώρου. Ίσως και ο δρόμος των συναισθημάτων. Ξεκινάει με το Πράσινο της Φαντασίας σαν ιός ή μικρόβιο.  Ο όγκος που πήραν τα χρώματα σαν εικόνες στο Χώρο είναι λογικά τα πρώτα σύννεφα νερού που δημιουργήθηκαν στη Γη. Ιδού το ουράνιο τόξο. Ίσως και η ύπαρξη. 

Αν οι εικόνες, είναι αποτυπώσεις των συναισθημάτων με χρώματα τότε αυτές δημιουργούνται στη σκέψη μέσω της λίμπιντο. Η λίμπιντο είναι χαρακτηριστικό της γυναικείας φύσης. Η αδρεναλίνη έχει να κάνει με την τεστοστερόνη, τουλάχιστον. Τα φωτόνια και τα συναισθήματα λογικά είναι αλληλένδετα. Είναι Χώροι που διαμορφώνουν εικόνες με φορέα τις αισθήσεις ή την αντίληψη. Βασικό 'λιπαντικό' των τελευταίων είναι η λίμπιντο και η αδρεναλίνη μέσω της καύλας. Η καύλα είναι η λίμπιντο και η αδρεναλίνη. Η χημική ένωση των χρωμάτων στην αίσθηση υποθέτω, μέσω της οσμής (λογικά). Η καύλα είναι η τομή του απείρου όπως αυτό συμβολίζεται. Φέρει ταχύτητα. Νομίζω όχι αυτήν του φωτός. Ένας οργασμός της συμπυκνωμένης ύλης είναι υποθέτω τα αστέρια. Ίσως και αυτά να είναι το σπέρμα για το σπόρο του DNA στο μετέπειτα νικέλιο. Υποθέτω το DNA είναι η πληροφορία των εικόνων, των χρωμάτων, των λάμψεων που γεννούν χρυσό. Λογικά τη λίμπιντο. Έννοιες είναι τα χρώματα που φέρουν φθόγγους και με τη σειρά τους σύννεφα!

                                                                                         Για τον καλό μου φίλο Σπύρο.

Μεταξύ αλληγορίας και παραμυθιού

Η γείωση είναι ο άνθρακας που θα 'πάψει' το φωτόνιο. Θα το κόψει. Το Μαύρο στο Γκρι. Το Γκρι του Νικελίου στη Λίμπιντο, στην έννοια της. Ίσως και οι έννοιες να είναι μόρια κάποιων αρχετύπων. Το χρώμα της Λίμπιντο είναι Κίτρινο, έχει διαφάνεια και όγκο, όχι όμως μάζα. Και μπαίνει το Ροζ στο Κίτρινο της Λίμπιντο. Ιδού τα αστέρια. Το σπέρμα του Σύμπαντος. Χρειάζεται πρωτεΐνη για να υπάρξει η Λίμπιντο σαν μάζα.

..συνουσίες με αξίες μεταξύ στοιχείων φέρουν (ή φέρνουν;) τα σήματα της χημείας και τους εκπεμπόμενους ήχους. Τα σήματα. Δημιουργώντας εικόνες. Τα ουράνια τόξα είναι μία μορφή γονιμοποίησης της οργανικής ύλης στα αστέρια που δημιουργούνται.

Δεν ξέρω αν μιλάμε για ζάρια, τα σήματα πάντως θα έχουν σίγουρα, ως ήχος, κάποια αιτιοκρατική πράξη σαν πρόγονοι.

Μία ποιητική αλληγορία

Το πάθος είναι ξένα καράβια των καημών φευγιά...Η διαφάνεια του πάθους είναι πεπερασμένη σαν μεδούλι της λίμπιντο. Του κολλαγόνου δηλαδή. Εκεί εστιάζει το φωτόνιο στο ορατό φάσμα φωτός και χρειάζεται νερό. Το δίνει πρώτο το Κίτρινο Λευκό. Βασικά την αναγωγή των πρωτονίων εκείνων που θα οξειδώσουν τον άνθρακα. Το άζωτο των αμινοξέων ήρθε ως σφαιρίδιο νετρονίου. Αυτή η διαφάνεια του πάθους αν υπερβεί το πεπερασμένο της βγάζει λεπίδες στην αύρα, και κόβει μέχρι και τη σάρκα. Όταν λέω διαφάνεια εννοώ ίσως το μεδούλι της ύπαρξης. Δηλαδή των αμινοξέων (βλ. παραπάνω). Επειδή δρα στο υπεριώδες κόβει τη διαφάνεια και προκαλεί το πεπερασμένο της σάρκας. Τα εμφανή σήματα. Ίσως τον άνθρακα στο φωτόνιο. Η πρώτη οξυγόνωση φέρει και τη χλωρίδα που θα ορίσει, υποθέτω, το Ι. Το ιώδιο δηλαδή θα γεννηθεί. Την αρχή του Νικελίου πρωτεϊνών. Η πρωτεΐνη προϋπήρξε του Νικελίου στο μόριο της. Αυτό του DNA.Χρειάζεται καύση υγρού υδρογόνου. 

Στο Σύμπαν, ε!;

Απορίες

Είμαστε ηλεκτροφόροι ορίζοντες μέσα στο Σύμπαν; Είναι ηλεκτροφόρα η αύρα μας;
Με γείωση στην ύπαρξη τον άνθρακα στο φωτόνιο;
Είναι οι κεραυνοί τα γήινα άκρα μας;

..ποιητικών υποθέσεων συνέχεια

 Έχω την εντύπωση ότι η λάμψη της ψυχής είναι πεπερασμένη γιατί τα όρια της είναι η απόσταση της ταχύτητας του φωτός. Κάπως έτσι μπαίνει ο άνθρακας και την πιέζει, ας πούμε, στο να μην μπορεί η ψυχή να είναι εύκολα ευτυχής. Ο άνθρακας που παρεμβάλει στα φωτόνια της είναι κάτι σαν διάβρωση και ίσως η ύπαρξη του ίδιου του DNA στη βάση του. Η ψυχή είναι κάτι σαν το 'λιπαντικό' του DNA ή ένας μεταβολισμός του. Συνεπώς αν δεν μπορούμε να αποβάλλουμε τον άνθρακα ως δεδομένες υπάρξεις, ίσως μπορούμε να σκεφτούμε ότι η ακτινοβολία της ψυχής μας μπορεί να αγγίξει τις στιγμές ευτυχίας όταν επιτρέψουμε στον άνθρακα να διασπαστεί στο εύρος του γέλιου μας και να αποδεχτούμε ότι ο λόγος, η επικοινωνία, η αλληλεπίδραση έχουν υπόσταση στη γλώσσα της σιωπής. Αυτή είναι ραδιοσυχνότητες τουλάχιστον. Κάπως έτσι οι διασωληνώσεις μας, που είναι σαν τις ρίζες των δρόμων των συναισθημάτων μας που μας συνδέουν, οφείλουν να έχουν εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια γιατί η αλήθεια είναι ότι το προσωπικό αφήγημα του καθενός προκύπτει από το αδίκημα εκείνο που κάνει τον άνθρωπο κλειστό και ίσως κομπλεξικό. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η η κακία είναι κόμπλεξ και τα κόμπλεξ σκοτωμένες ενέργειες της ψυχής, ίσως σημεία της με πολύ άνθρακα.

Πρότζεκτ failed Part1

 Η πηγή της ροής στις αισθήσεις έχει να κάνει με τη λίμπιντο την αδρεναλίνη. Οι μηχανισμοί του αίματος. Ροζ Μοβ-Σιελ. Οι αιχμές είναι αισθήσεις πιπεριού. Ο Υπερρεαλισμός είναι στη βάση του μία λογική της γλώσσας της σιωπής. Η λίμπιντο και η αδρεναλίνη λειτουργούν με καύσεις όπως αυτές του μεταβολισμού. Οι πυροβολισμοί του γιν στο γιαν και τούμπαλιν, κάνουν 'κρούση' μεταξύ των οργανικών και ανόργανων χημικών ενώσεων στον οργανισμό. Η σύγκρουση του Εγώ με τον Εαυτό οφείλεται σε αλληλεπιδράσεις. Κάτι σαν ζάρια του γιν και γιαν. Η αύρα μας είναι ο προσωπικός μας συμπαντικός ορίζοντας. Αυτό χτίζεις όταν έχεις ρημαχτεί. Οι υπόνοιες είναι σαν τα θράψαλα, το χαρακτηριστικό γνώρισμα τους. Το Λευκό Γκρι Μοβ είναι η Αυτογνωσία. Η έννοια του. Μία έννοια του. Η χειρότερη φθορά του Γκρι είναι ο γραφίτης. Του Γκρι της Αυτογνωσίας, του Γκρι του βράχου, του Γκρι του Νικελίου. Οι κορυφές; είναι άραγε μονοπάτια σθενών!; Το Ροζ είναι η πύλη για τον κόσμο των Cartoon, όμως δεν μπορώ να το περιγράψω το συγκεκριμένο Ροζ. Διαθλάσεις ακτινοβολιών είναι η βιοχημεία. Η ειλικρίνεια είναι ένα ευαίσθητο σημείο της ιδιοσυγκρασίας μας. Το υπογραμμίζω γιατί αφορά ένα σε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της. Ρεύμα είναι η σκέψη που πάλλεται σε ιδιοσυχνότητες (υποθέτω) κατά το συντονισμό της ακτινοβολίας εισόδου και διαφυγής της σκέψης. Ίσως ακτινοβολίας ραδιοκυμάτων. Τα υφαντά με τις υφές τους είναι σαν τις διαστάσεις. Θέλουν λίπος [και η λίμπιντο έχει λίπος στον κόσμο (ή μάλλον στην επικοινωνία) της σιωπής]. Το κολλαγόνο λογικά φέρει τα αμινοξέα της ψυχής. Ο καλπασμός της σκέψης αν δεν αλληλεπιδρά γίνεται έλλειψη ψυχραιμίας. Το πραγματικό είναι η θραύση της κρούσης της ύλης που δημιουργεί η σκέψη. Η κατασκευή των οριζόντων δεν είναι ακριβώς οφθαλμαπάτη παρά η διαπίστωση της ματαιότητας. Με τη λέξη κατασκευή εννοώ τα φθαρτά μας όρια. Είμαστε πεπερασμένοι. Η αύρα μας είναι η μονάδα του παρατηρητή μέσα στο "όχημα" του Εγώ μας σε σχέση με το Σύμπαν. Κατακόρυφος άξονας είναι λογικά το Εγώ και το άπειρο η γεωμετρία. Η σχετικότητα ενός περιορισμού είναι μία έννοια του νου. Ένα πεδίο του. Τα συμπεράσματα, για να προκύψουν, οφείλουν να ολοκληρώσουν την πράξη. Η πράξη είναι μία εν δυνάμει κρούση.